Vanmorgen met een kennis naar een mooie stek buitenaf gegaan waar het water nog open lag. Kijken of we nog een mooie snoek konden foppen om de wereld aan deze kant van het oppervlak te komen bekijken. Allebei 2 hengels mee voor doodsaai, de koeltas vol makrelen, sardines en witvis, piepers klaar, rodpod opgesteld, snert mee op het gasstel.
Na 3 uur wilden we net verkassen en ik zag plots de hengeltop een keer flink knallen en de dobber was weg. Contact maken en aanslaan, net of ik vastzat, ik moest haar echt van de bodem trekken, maar toen ze loskwam begon ze toch te merken dat er iets niet in de haak was. Een paar felle bonken vertelden mij dat ik de vis lekker gehaakt had. Natuurlijk dreef de andere lijn dwars door mijn lijn en zat het direct in de knoop, waardoor ik niet meer naar een ‘makkelijke’ landingplek kon lopen. Gauw het net halen waar ze net inpastte en eenmaal geland gauw onthaken, met behulp van de chirurgische kwaliteiten van mijn vismaat. Even het laatste beetje sneeuw er weer afspoelen, foto maken en terugzetten. Volledig in de veronderstelling dat het dezelfde vis was als een tijdje terug, een mooie 92-er!
Eenmaal thuis toch even foto’s vergelijken en als ik zo kijk kon deze wel eens iets groter zijn en is de tekening toch wel anders, de kop misschien wel iets groter en iets egaler qua ‘print’. 2 mooie snoeken opgestapeld op ‘dezelfde’ plek. Dat belooft nog wat van het voorjaar met de jerkstok!
Geef een reactie